Hayattaki en zor duygu, ölen birini özlemektir.
Çünkü geri getiremiyorsun.
Sarılmak yok, koku yok, ses yok.
Sadece boşluk var; ruhuna saplanmış, göğsünde taşınan sessiz bir yokluk.
O boşluk, geceleri sessizce büyüyor, gündüzün en gürültülü anlarında bile fark ediliyor.
Günler utanmadan devam ediyor.
Dünya dönüyor, insanlar koşturuyor, hayatın sesi her yanı dolduruyor.
Ama içerde bir sessizlik duruyor.
Zaman oraya uğramıyor; hiçbir telaş, hiçbir hırs, hiçbir başarı o boşluğu dolduramıyor.
Bazen bir sokak köpeğinin havlaması, bazen uzak bir melodinin tınısı,
bir anda seni yakalayıp o boşluğa çekiyor, farkına varmadan hatırlatıyor.
İnsan hangi yaşta olursa olsun, şefkate muhtaç bir çocuktur.
Ve hangi çocuk, artık boş kalan kucağın yokluğuyla baş başa bırakılmışsa,
içindeki eksiklikle nasıl yaşamayı öğrenebilir ki?
Beden büyür, adımlar ilerler,
ama ruh hep o boşlukta kalır;
her an, her nefes, her hatırlayış biraz daha eksiltir, biraz daha acıtır.
Anılar… Onlar da bir hançer gibi saplanır göğse.
Gülüşü, sesi, o uzak ama hâlâ yakın varlığı…
Her hatırlayış, bir kez daha yakar, bir kez daha boşluğu hatırlatır.
Ama vazgeçemezsin; çünkü hatırlamazsan, tamamen kaybolursun.
O yüzden hatırlarsın; sessizce, gözyaşlarını gizleyerek,
ya da bazen gizleyemeden, bağırarak… ama hep hatırlarsın.
Ve insanı ayakta tutan tek şey kalır:
A-H-İ-R-E-T.
İyi ki ahiret var.
İyi ki bu ayrılık mutlak değil.
İyi ki o boşluk, bir gün tamamlanacak.
Bir gün, o kucağa geri dönülecek.
Bir gün, yarım kalan şefkat yerine oturacak.
Ve insan, kaybettiklerini sandığı ellerin sıcaklığında
bir daha ayrılmamak üzere buluşacak.
O günü düşünmek bile nefesini ağırlaştırıyor,
ama aynı zamanda taşıdığı acıyı hafifleten tek şey oluyor.
Göğsündeki boşluk hâlâ var ama artık taşınabilir.
Her acı hatırlayış, bir gün mutlaka tamamlanacak olan bekleyişin sessiz tanığı oluyor.
Ve insan, işte bu bilinçle nefes alıyor:
Kaybettiklerinin ardında bıraktığı boşluğu,
unutmayarak, hatırlayarak ve inançla taşıyarak…
Bir gün, tekrar buluşacağının sessiz umudunu taşımaya devam ediyor.