Milleti oluşturan unsurlardan biridir, geçmişi ile geleceği bir birine bağlayan akışı sağlayan tarihin derinliklerinde bir toplumun inanç, ahlak,  gelenek, görenek, töre ve bunların bütünü yaşayış biçimi, sistemdir.

Milletlerin devamı gelecek nesillere birlik içerisinde aktarılması milli kültürün geliştirerek korunması millet olma vasfının gereğidir.

 Dil, tarih, yaşayış biçimi bunun nakşedilmesi kuvvetli bir kültürün var oluşunun ispatıdır.

Bu kültüre haiz olmayan topluluklar millet olma vasfına haiz değildir. Bu gün Avrupa’nın göbeğinde böyle çok devlet vardır ancak bunlar ulus devlet değil kanton devletlerdir.

Her ne kadar batı bir birleri ile iç içe olsa da yine de farklıklar zuhur etmektedir.

Gelenekleri, tarihleri, örf ve adetleri bir birine benzemez. Bu yüzdende yüz yıllarca bir birleri ile savaşmışlardır.

 Kültür toplumun yaşayışına nakış, nakış işlemiştir düğünleri, ozanları, destanları, giyimleri, kuşamları, bir birleri ile olan münasebetleri, kilimlerindeki desenleri, gergef işlemeleri farklılık arz eder.

 Van 100 yıl üniversitesinde öğretim görevlisi PROF. MUSTAFA AKSOY ile bir öğrenci arasında tartışma olur, ben Vanlıyım bizim halı kilim desenlerimiz farklıdır der, hoca dünyanın her tarafında araştırma yapmış, milletlere ait olan desenler üzerinde incelemede bulunmuş iç içe yaşayan aynı coğrafyadaki milletlerin dahi kültürlerinin farklı olduğu sonucuna varmış. Derlediği kilim desenlerini öğrencinin önüne koymuş, hangi desenler sizin bölgenin göster demiş, öğrenci desenleri escortbeşiktaş seçmiş hoca bu seçtiklerin arasında Kırgız, Kırım, Kerkük, Kazak, Tuva, Yakut, Macar, Türkmenistan, Anadolu, Kızılderililerin desenleri bizim demiş, öğrenci hayret ederek hocasından özür dilemiş.

‘’Türkler Ve Kürtler Asırlardır Aynı Kilimi Dokuyor

Mustafa Aksoy’un vardığı enteresan bir nokta daha var. Anadolu’da dolaşırken Türk ve Kürt kadınlarının aynı kilimi dokuduğunu görmek onu şaşırtmamış; ancak İran’da yaşayan Türklerin ve Kürtlerin dünyaca ünlü İran halı motifinden hiç etkilenmeden ortak motifler kullanmalarını anlamlı bulmuş. “Yazılı kaynakların önemli çoğunluğu Kürtleri Farsların bir kolu olarak değerlendirir. Ancak onlar kilimlerinde Fars düğümü ve damgalarını yani bitki ve hayvan şekillerini değil de ‘TÜRK düğümü’ ve ‘TÜRK damgalarını kullanmışlar. Bu hususun tesadüfle açıklanması mümkün değil. Edirne’den Tuva’ya kadar yaptığımız alan çalışmasında hem yazılı hem de Etnografik eserlerde bu iki halkın aynı damgaları kullandığını tespit ettik.” diyor.

Dr. Mustafa AKSOY

Bu sadece bir nokta ile belirtildi oysa gelenek ve görenek de de bu tescillenmiştir. Asya’nın en ücra köşesinden ta Kızıderililere kadar yapılan incelemeler bu verileri doğrular nitelikte. Bu verileri inkar etmek büyük TÜRK MİLLETİ, ne ihanettir. Yaşatmak devamını sağlamak vazifemizdir. Mezar taşlarında dahi belirgin olarak işlenmiştir, devlet görevinde olanların ve sair mezarlar baş uçlarındaki taşlarla bir birlerinden ayrılmıştır. Yine kapılardaki tokmak ve zerze ile ayrılmış, tokmak erkekler için zerze (demir halka) bayanlar için hazırlanmış. Töreyi koya kültürü de işlemiştir.

Değinmek istediğim asıl mesele şimdi daha iyi anlaşılacaktır. Çorum büyük uygarlıklara ev sahipliği yapmış tarihin derinliklerinde yer alan, devletlere başkentlik yapmış çok eski yerleşim bölgesi, tarihi vesikalar bunu kanıtlamaktadır. Bugün şehrimizin her yanında Hitit uygarlığına ait maketler, simgeler, isimler göze çarpmaktadır, turizm açısında önemli bir faktördür ancak bu şehir Hititlerden sonra birçok eski uygarlığa ev sahipliği yapmıştır, şimdi onların objelerini de şehrin muhtelif yerlerine dağıtalım olur mu? 

Çorum Malazgirt meydan savaşından 4 yıl sonra 1075 yılında MELİK AHMET GAZİ tarafından fethedilmiştir yani 978 yıl önce TÜRK İSLAM şehri olarak tescillenmiştir. Fetihten sonra, tespit edilen 21 OĞUZ boyunun yerleştiği görülmektedir, yerleşim yerleri hali hazırda bu boyların isimleri ile anılmaktadır.

Bu boylardan bazıları; Avşar, Salur, Alayuntlu, Kayı, Bayat, Dodurga, Beydili, Buğdüz, Becenek, Eymir, Döker (Döğer), Karakeçili, Kınık, Kargı, Çepni vs hepsini saya biliriz. Bu kadar TÜRK boyunun yerleştiği bir yerde meydanlarda Hitit motiflerinin ön planda tutulmasına mana vermek akıl işi değil, Şehrin hiçbir meydanında MELİK AHMET GAZİ ve 7-8 HASAN PAŞA ismi verilmemiş. Şehri TÜRK’leştiren, İslamlaştıran kahramanları yad etmek, isimlerini nakşetmek bizim milli borcumuzdur.

 ÇORUM kültürü ile bir TÜRK şehridir, folkloru, edebiyatı, geleneği, töresi ile bunu ispat etmektedir. Fakat görsel ve tarihsel verileri milletin önüne koymaz isek biz TÜRK MİLLETİNE ve tarihi şahsiyetlere ihanet etmiş oluruz. Tarihi düzgün anlatır vesikalarla desteklersek şehrin manevi havasına katkıda bulunmuş oluruz. Elbette tarihi dokusu korunsun ancak TÜRK şehri olduğu akıllardan çıkartılmasın.  Simgeler, isimler bu doğrultuda kullanılsın. Gerekli yerlerde elbette bu uygarlıklar hatırlatılsın ancak şehrin bir TÜRK yerleşim yeri olduğu her fırsatta hatırlatılmalı. Öyle bir görüntü var ki sanki buraya hiç Türkler gelmemiş yaşamıyor izlenimi işlenmekte. Tabelalardaki isimler dahi yaşayan halkı temsil etmemektedir bize ne M.Ö yaşamış bağımız olmayan bir toplumun isimlerinden, korkarım yarın insanlar çocuklarına da bu isimleri koyarlar.

Kültür erozyonu, yozlaşma, başkalaşmaya zemin hazırlama yetkililerin bir an önce buna tedbir alıp doğru istikamette hareket ederek bu bölgenin bir TÜRKMEN yurdu olduğunu vesikalarla izah etmesi netice verecektir. Tarihi veriler zaten bunu tasdik etmektedir sadece yapılacak iş yerel yöneticilerin ve kültür müdürlüğünün bu meyanda çalışma yapması. Bizden sonra gelecek olan nesillere bu bölgenin tarihini anlatmak atalarımıza olan vefa borcunu ödemiş oluruz. Büyük meydanlara tarihi şahsiyetlerin icraatları ile heykelleri dikilmeli. ÇORUM’un fetih yıl dönümü görkemli kutlanmalıdır.

‘’Nastor ve Şattat, siz bilmiş olun ki ben Rum’a mal ve hazine toplamak için gelmedim. Niyetim geri dönmek de değildir. Belki bu illeri fethedip Müslümanlar memleketi yaparım diye geldim’’.

‘’Ali suavilere bir HASAN PAŞA YETER’’

ALLAH’A EMANET OLUN. RAMAZANI ŞERİFİNİZ HAYIRLI OLSUN. Namık GEDİK