Herkes bir yol tutturmuş gidiyor…
Devletlüler:……….
Devletin bekası, hazine-i hümayun… şiş şişebildiğin kadar şişir, güçlenebildiğin kadar güçlen, ye yiyebildiğin kadar ye…
Zira “küffara karşı güç” basamaklarını çıkarken her şey mübah.
Cemaatler, Tarikatler:……
“Biz: Peygamberimizin bir gün sahabesine “Kardeşlerimi görmeyi çok isterdim” buyurduğu o talihlileriz…
Allah yolunda cihat edenlere, hizmet edenlere zekât düşmez diyerek kıt kanaat zor geçinenlerden, veren el alan elden üstündür diyenlerden zekâtı, sadakayı toplar;
bu zekâtı ve sadakayı “İslami hizmet” adı altında kendilerine meze yaparlar…
Maaşlarının standartların üstünde olduğuna bakmadan “bize zekât düşmez” diyerek Allah’tan çalarlar…
İşçiler, çalışanlar:….
Ekmek kavgası için çalıştığını söyler ama fırsatını bulunca işverenin parasını cebe indirir…
“Beni 12 saat çalıştırıyor” ya da “bütün işi ben yapıyorum” bahanesiyle,
“bu benim hakkım” diyerek haramı hak gibi görür…
İşverenler, zenginler:……
“Önce herkes yapıyor, kim vergi veriyor ki” diyerek her yıl zarar gösterip devletten çalar…
Asgari ücretle çalıştırmadığı işçisini bile asgari ücretli gösterip masraftan kurtulur…
Gelir-gider dengesini korumak için cemaatçi, tarikatçı yandaşları arasında naylon alışverişler yapar;
“müslümanlık” görüntüsü taşıyan ama gerçekte olmayan faturalarla defterleri dengeler…
Sonra göstere göstere cuma namazına gider…
Cemaatin, tarikatın sohbetlerinde en önde oturur; içten içe “Elhamdülillah” der…
Çaldığı parayla verdiği zekâtı “hayır” diye gösterir, cemaatte, tarikatta “mübarek ehlinden” olur…
Sonra o zekâtı devlete gider olarak yazdırır…
Aynı ortamda birlikte talan ettikleri “mümin kardeşleriyle” sohbet ederken helalden, haramdan, kul hakkından bahsederler…
Aman ha derler…
Ama abdest alırken bile aynaya bakmazlar…
ZİRA BUNLAR AYNASIZLAR!
Elbette iyi olanlar vardır…
Temiz olanlar… çalmayan devletlûlar, patronlar, işçiler, cemaatler, tarikatlar…
Hasılı iyi insanlar vardır.
Ama bu yazı bir partinin, bir etnik kökenin, bir dinin ya da bir grubun yazısı değildir.
Bu yazı insanın yazısıdır. Çünkü mesele sistem değil sadece…
nefistir.
Ve nefis dediğin şey, makamdan bağımsızdır;
dinde, ideolojide, zenginlikte, fakirlikte değişmez.
Herkeste aynı sınav, herkeste aynı zaaf vardır.
Hasılı herkes, birisine hırsız demeden önce önce kendine aynayı tutup “aslında herkes gücünün nisbetinde, imkânlar dairesinde meşru dairede birilerinin hakkını helal eyliyor” demeyi bilir. Hasılı herkes, ister istemez bir yerde kendinden bir kırık parça bulacak.
Çünkü mesele sadece “onlar” değil…
Biraz da “biziz”.
