Ellll ne der!?
Bu söz basit bir söz değil..Hayatımızı esir alan bir söz…Belki de Müslüman toplumların içine düştüğü ahlaki çıkmazın en büyük sebeplerinden biri…
Her anımıza karışır bu söz…Ta küçüklükten başlar…
“Aaa oğlum, kızım el ne der sonra…”
Daha çocukken öğretiyorlar bize;kendin gibi olmayı değil, el gibi olmayı…
Kendi aklınla düşünmeyi değil,elin gözüyle yaşamayı…
Bak daha çocuksun…Oyuncağınla oynuyorsun…Bir anda biri çıkıyor:
“Görmüyon mu elin oğlu neler yapıyor?”
İşte orada başlıyor kıyas cehennemi…
Bir çocuğun karakteri büyümüyor artık;başkasının çocuğuyla yarıştırılan ezik bir ruh büyüyor içinde.
Sonra okul yılları…
“Elin oğlu üniversite kazanmış…”“Elin kızı ne güzel iş bulmuş…”
Kimse çocuğun neye yeteneği var diye bakmıyor.Ne olmak istiyor diye sormuyor.Ruhu ne istiyor umursanmıyor.
Mühim olan şu:Elll ne diyecek…
Ve insanlar hayatı boyunca kendi yolunu değil,başkalarının alkışlayacağı yolları seçiyor.
Sonra iş hayatı geliyor…
“Elin çocukları nerelere geldi…”“Bak adam ne kadar kazanıyor…”
Artık insan çalışmak için değil, yarışmak için yaşamaya başlıyor.Huzur kayboluyor…Şükür kayboluyor…İnsan kendi ekmeğine bile utanarak bakıyor.
Çünkü hep birileri daha yukarıda gösteriliyor ona…
Sonra evlilik meselesi…
“Elin kızları kimlerle evleniyor…”“Elin oğulları karısına neler alıyor…”“Elin evlerinde neler var…”
Bir bakıyorsun insanlar sevdiği için değil,gösteriş için evleniyor.
Borçla düğünler…Gösteriş için alınan eşyalar…Millete hava atmak için girilen ömürlük borçlar…
Çünkü artık yuva bile elin gözüne kuruluyor.
Sonra başlıyor kıyaslar…
“Elin kocası karısına şunu almış…”“Elin karısı şöyleymiş…”
Bir süre sonra insanlar eşine değil,başkasının hayatına bakarak kendi yuvasından nefret etmeye başlıyor.
Ve bugün birçok boşanmanın altında sadece geçimsizlik değil;başkalarının hayatıyla zehirlenmiş zihinler var.
Ama işin daha korkunç tarafı şu…
Bazıları sırf “el ne der” diye boşanamıyor bile.
Ev cehennem olmuş…Sevgi bitmiş…Saygı bitmiş…Ruhlar çürümüş…
Ama yok…
“El boşandı demesin…”
İnsanlar bazen ömür boyu mutsuzluğu yaşıyor;yeter ki mahalle konuşmasın…
Daha da trajik olanı şu:
İki insan medeni şekilde ayrılmış…Hayat bitmiş…Herkes yoluna gitmiş…
Ama el rahat durmuyor.
“Oğlum senin eski karın var ya…”“Kızım senin eski kocan şöyle olmuş…”“Lan senin karı seni boynuzluyo…”
Bitmiş ilişkiyi bile mezardan çıkarıp insanların önüne atıyorlar.
Sonra niye eski eş cinayetleri artıyor diye şaşırıyoruz…
Çünkü bazı insanlar ayrılığı değil,elin dilini kaldıramıyor.
Ve mesele sadece aile de değil…
Siyasette de aynı…
“Sadece sen mi torpil yapıyorsun…”“Öncekiler de yaptı…”“Diğer parti daha çok götürdü…”
Bakın felakete…
İnsanlar artık doğruyu yanlış olduğu için değil;herkes yaptığı için normal görüyor.
Vicdanın yerini kalabalık almış durumda.
Adam devlet malına çöküyor ama kendini şöyle savunuyor:
“Ben mi götürüyorum sadece, millet neler götürüyor…”
Yani kötülük bile “el referansı” ile meşrulaştırılıyor.
Bu yüzden bu toplumda birçok insan ne tam ahlaklı olabiliyor ne tam özgür…
Çünkü herkes birbirine göre şekil alıyor.
“O kadar da aşırı gitme…”“El gibi cumaya git yeter…”“Kızım sen de el gibi yaşa…”

AMA HANGİ ELE UYAYIM?
Birinin normal dediğine öbürü sapkın diyor.Birinin ayıp dediğine öbürü özgürlük diyor.
Ortada kalan insan ise kendi ruhunu kaybediyor.
Bugün insanların çoğu gerçekten yaşamıyor aslında…Rol yapıyor.
El için inanıyor…El için giyiniyor…El için çalışıyor…El için evleniyor…El için mutlu taklidi yapıyor…
Bu yüzden herkes birbirine benziyor ama kimse kendisi olamıyor.
Ve belki de bu çağın en büyük trajedisi şu:
İnsanlar Allah’tan çok birbirinden utanıyor artık…
Eyyyy ellll…Yeter artık…
Özgür bırak insanları…Özgür bırak ki insan gibi düşünüp insan gibi yaşayabilsinler…