‘’Basit kişiler hep ilgi görür, kaliteli kişiler ise hep yalnız kalır. Çünkü ucuz malın alıcısı çok olur.’’ (N.F.Kısakürek)
İnsan olarak yaşamak, standartlar dahilinde hayat sürmek, şu anki zaman diliminde hiç de kolay olmayacak bir hadisedir, elbette tuzu kuru olanlar için böyle bir sorun yok, ancak dar gelirliler için imkanlar kısıtlı. Hükümetler piyasa nabzını fiyat endeksleri ile belirlemeye çalışıyor, yine de toplumun belirli bir kesimi suni enflasyon altında yalancı baharı yaşmakta.
Devletlerin sosyal bakımdan çok ileri olması şart en lüks semtinden tutun varoşlara kadar hiç bir kimsenin mağdur olmaması ve denk imkânlara haiz olması gerekir. Kişi başı dağılımı olduğunu söyledikleri Milli gelirden herkesin eşit şekilde istifade etmesi temin edilmelidir, objektif olarak bakıldığında evet görüntü var, ses yok, sadece kağıt üzerinde başa baş dağılım gösterilmekte, uygulamada hiç de öyle değil.
Hayat standartları yüksek olan bir ülkede varoşlar olmaz, zengin daha zengin, fakir yerlerde sürünmez, hattı zatında bakıldığında genelden yerele kadar tüm idarecilerin ve makamların sosyal olması şart, ekonomik olarak dar gelirlinin ihtiyaçları maddi olarak kapatılamıyorsa sosyal olarak bir takım desteklerin plan dâhilinde hayata geçirilmeli, insanlar daha kolay nefes alsın, hükümetlerin ve yerel idarecilerin asli vazifesidir.
Bu konularda geçmişte atalarımızın kurduğu veya kurdurttuğu vakıflar devletin yetişemediği yerlere hizmet götürerek insanları rahatlatmıştır.
Elbette imkanlar dahilinde her türlü yol denenmeli ve kısa vadede çözüm odaklı yapılanma insanlara yansıtılmalıdır. Sosyal bakımdan birçok yöntem elbette var, mesele uygulamayı hayata geçirecek idarecilere iş düşüyor. Bir takım gelişmeler var lakin bu yeterli değil, daha fazlası olmalı ki insanlar mutlu ve müreffeh olsun, aksi genç nesil azalacak yaşlı kesim çoğalacak, bu devletin geleceğini tehlikeye sokar.
Üretken toplumlar belli bir kesimi değil tümünü saracak ve istifade ederek halkın hayat standart seviyesine yükseltmektir.
Aşağı tabakandan yukarı kesime kadar refah seviyesinin yükselmesi devletin teknik ve ekonomik yönden ileri merhaleye geçmesi, yani mutlu insanlar yaşam merkezi haline getirmesi manası hasıl olacaktır.
Ekonominin düzeltilmesi bir yönden evet, lakin bununla kalıyor mu asla, niye çünkü bir taraf refah ve bolluk içerisinde diğer taraf bitap şekilde hayat sürmektedir. Geçmiş dönemlerde sabah siftahı yapan esnafın komşusunun siftah yapmadığını görünce ikinci müşteriyi ona yöneltmesi sosyal bir sorumluluktur. Buna benzer hadiselerin yeri gelince esnafa, üreticiye, sanayiciye…
Anlatılması şarttır.
Önce vicdan sonra gayrisi, her hamleyi ve hareketi tartmadan asla uygulamamalıyız. Milletimizin geçmişte kurduğu ve adil bir şekilde idare ve sevki araştırılarak örnekler alınıp bugünün teknolojisine uygun yapılanmalar yapıp icra edilmeli.
Devletin milleti ile bütünlüğü sağlanmalı, sosyal hayat müesseselerinin faal edilerek fertlerin asli ihtiyaçları karşılanarak refah seviyesinin yükseltilmesi temin edilmelidir.
Bugün hali hazırda mevcut SGK yasası ihtiyaçlara cevap veremez haldedir, verilen en düşük emekli maaşı veya onun altında ki mevcut ödemelerin diş kovuğunu doldurmayacak kadar azdır, bu husus göz önünde bulundurularak o doğrultuda gerekli tedbirler alınarak ek ilave ihtiyaç karşılama aktiviteleri oluşturulmalıdır. Sosyal faaliyet gösteren kurum ve kuruluşlar artırılarak oluşan boşluk doldurularak fertlerin sorunları ortadan kaldırılmalıdır, zira ne demiş atalarımız ‘’ İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.’’ Vicdani olarak, sürdürülen hayata baktığımızda mağduriyetin çok olduğu göze çarpmaktadır, insanlar ihtiyaçlarını rahat bir şekilde gidermeli ki vatan sevgisi ön plana çıksın, geçim sıkıntısı, evlerde, sokakta, iş yerlerinde asabi bir kişilik yaratmaktadır bu çevreye de sirayet ederek kendi ile savaş halinde bir kitle oluşmaktadır. İktidarlar veya kurum ve kuruluşlardan her kesimin mutlu etmesini beklemek elbette zor, ancak şurasını da iyi bilmek şart kısıtlamalar yapılırken garibandan değil elit tabakadan istifade edilmelidir.
Bilhassa büyük şehirlerde asgari ücretle hayatını idame ettirmeye çalışanların verdikleri mücadeleye destek olunup sosyal açıdan her türlü imkan seferber edilmeli. Sağlık konusunda, eğitim alanında, konut meselesinde her türlü kolaylık sağlanarak ihtiyaçlar minimize edilmelidir. TÜİK enflasyon belirlemesi yaparken reel ihtiyaçlara göre belirlemeli,
Ayni veya maddi olarak gerekli planlar hazırlanarak mağdurlar tespit edilip o doğrultuda imkanlar dahilinde sorunlar çözüme kavuşturularak asık suratların, güler yüzle yer değiştirmesi sağlanmalıdır. İnancımız gereği zaten bu müşkül giderme müessesi var uygulanırsa zannımca daha müreffeh bir toplum tesis edilir.
‘’ Nasıl olsa gün gelecek ayarsız gönülleri kantarsız terazide tartacaklar. Bırak herkes kendini haklı sansın.’’
ALLAH’A EMANET OLUN
Namık GEDİK
