Kendinden başkasını düşünmeyen, yaptığı her işte sonucun kendi lehine olması için gayret eden, işi bitince çevresini tanımayan, egosu yüksek menfaatperes insan. Bu tip insanların vatanı, eşi, dostu, arkadaşı, davası olmaz. Kişiyi tanımak için önce komşuluk, sonra yolculuk ve çarşı Pazar yapmak gerek. Toplum içerisinde albenisi olmayan dışlanmış insanlardır, kendilerini kabul ettirmek için her yolu mübah sayarlar.

 Hayatın akışı içerisinde tecrübe edinerek bu tip insanları çevremizden ve hayatımıza müdahale edecek yerlerden uzak tutmamız toplumun menfaatine olacaktır. İleride bulunduğu toplumu etkileyecek, kendine inandıracak seviyeye gelmeden gerekli tedbirleri almak şart. Bencillik aslında kişinin nefsi arzuları ile doğru orantılıdır, siz aklen hükmedemesseniz o her fırsatta sizi uçuruma bir adım daha yakınlaştırır.

Toplum edep ve adabına aykırı her türlü olayı sana yaptırtır, yeri gelir etrafında sevdiklerini incitir, iyi kötü demez menfaati bitince peçete gibi savurur atar, onun nazarında hiç bir değerin olmaz. İyi ve güzel olan hiç bir kavramı kabul etmez, her fırsatta kötüyü,  şeytani düşünceleri gündeminde tutar, üzmekten, yıkmadan, gönül kırmaktan zevk alır. Hayatımızın her evresinde bu tip insanlarla karşılaşmamız mümkündür, toplumun her kademesinde azda olsa vardır, itibar etmeden toplumun ücra köşesine atmamız gerek.

İhtirasda bunlardan biridir, aslında her kişinin benliğinde var olan ancak çoğunlukla törpülenerek karakterin bozulmasına mani olmaktalar, vücuda giren virüs gibi düşünürsek tedbirlerle bize hakim olması önlendiği gibi, kendi iç ahengimizin bozulmasına da mani olmuş oluruz.

Tarihin derinliklerinde birçok kralın benlik yüzünden insani değerleri kaybederek, kendilerini toplumun üzerinde bir ilah gibi görerek hükmettikleri, ancak en zayıf noktada imha oldukları belgelerle ispatlanmıştır. Binlerce yıl önce kendini ilah ilan eden nemrut topal bir sivrisineğin burnundan beyne yerleşmesi ile her gün kafasına tokmak vurdurduğu gibi.

Küçük bir sivrisineğin hükmüne boyun eğerek en son sert vurdurduğu tokmakla ölmüştür. Aslında bu kadar mağrur, kibirli kendini toplumundan yüksekte tutan ancak ne kadar çaresiz olduğunun bir vesikasıdır. ‘’ Kur’ân-ı Kerîm’de şöyle buyrulur: “O’na (İbrâhîm’e) bir tuzak kurmak istemişlerdi; fakat biz onları, daha çok hüsrâna uğrayanlar hâline getirdik.” (el-Enbiyâ, 70) 

Nitekim dünyâ saltanatı ile kibir ve gurûra sürüklenen Nemrûd ve bedbaht kavim, bütün insanlığa ibret olmak üzere toz hâlindeki sinekler tarafından kanları emilerek “insan kuruları” hâline geldiler.  Bencilliğin hırsın, ihtirasın ve nefsi arzuların insan üzerindeki tahribatı, hayatımızın her safhasında bunlarla karşılaşmamız mümkün. İradesi yitmiş, karakteri bozulmuş ihtirasların kurbanı olmuş ve halen devam etmekte olan birçok muhterem mevcut. Siyasi yelpazede bu sıfata uyan, davasını unutan, ille de ben diyen bir çok figuran sahnede, kendini teşhir ediyor, verilen makamları şahsına gösterilen teveccühü yeterli bulmayıp ben, ben diyen ve bu yüzden önce kaos yaratıp, sonra geldiği yeri unutup hakaret ederek, gittiği yeri överek millet nazarında paye almaya nefsini doyurmaya gayret ediyor, ancak nefsin karnı geniş doymak bilmiyor yeri geliyor ‘’ ben başbakan olacağım, yeri geliyor cb olacağım’’ diyor.

Benliğin vücuduna yüklediği, beyne işlediği hayaller ve bu hayallerin yarattığı olaylar, öncesini ve sonrasını düşünmek dahi insanda huzursuzluk yaratıyor. Ne geçmiş olaylardan ders çıkartıyor, yanlışlarımızı düzeltiyoruz, nede doğruları kabulleniyoruz. Yaşanan olaylar aslında tüm insanlığa örnek teşkil ediyor, ancak şu kibir ve ego maalesef inanmayı, kabullenmeyi önlüyor, çünkü karakter oturmamış, dolayısı ile nefsi arzular benliği kışkırtıyor haydi, haydi daha fazla diyor.  

Şükrün ve hamdin kalktığı bir yerde bereket olmaz, başarı hiç olmaz. İnsan yükseldikçe mütevazileşmesi gerek, lakin hırs sadece kazanımları önceliğine alır, daha fazlasını ister o yüzden kişilik bozulur adeta gördüğü her nesnenin ona ait olmasını ister, bölüp paylaşma olmaz sadece o, başkası asla. İnsanın ahenginin bozulması, arzu ve isteklerin önlenemez hal alması, psikolojik tedavi olması gerektirir,  buna tükenmişlik sendromu diyorlar.

Kaybettikçe hırslanan ve akresifleşen tutum ve davranışlar nihayetinde saldırganlığa dönüşür ve bu toplum ahlak ve adabını bozduğu gibi ona inananları da eyleme, teröre teşvik eder. Mütevazi, müşvik, liyakatli olmayı yaptığı fevri hareketlerle önlemiş olur, Başarı önce inanmakla ve bulunduğu toplumun değer yargılarına olan saygıyı ve ahengi sağlamak olur.

Toplumun nazarında lider kadrolarda oturan kimselerin hangi toplumun ahlaki değerleri üzerinde yol yürüyeceğini bilmesi şarttır. Her gün başka dille konuşan çevresine saldıran, yalan beyanda bulunanlar yanlış defermasyon yapanlar hiç bir devirde hedefe ulaşamamıştır.

İsnat edilen suçlamalar olmadığı halde olmuş gibi beyanatlar elbette ters tepecek ama öyle bir manevra yapıyorlar ki topluma yaptıkları yanlışları özür dileme yerine başka bir gündemle kapatmaya gayret ediyorlar.

İkilikli konuşmalar devlet yönetimi söz konusu olduğunda önem arz eder ve kabullenilmez, zira iç ve dış politikalarda bu tip davranışlar itibar görmez. İç siyasette insanları bir şekilde inandıra bilirsiniz ama söz konusu devletlerarası münasebet olunca alay konusu olursunuz. Attığı her suç isnatında mahkemelerde kaybedip para ödediği halde akıllanmayanlar, kaybettikleri halde yine de vaz geçmiyor aynı şekilde devam ediyorlar. Kaybettikçe dozaj artıyor hakaret sınırlarını aşıyor.

 Gelin şimdi bu kadar yalan beyanda bulunanları devlet yönetimine taşıyın, muhalefette iken yalan söyleyen iktidar olunca belgeli yalanlar söylemeyeceğini kim garanti edebilir.

Bencil, haris, egolu kişilerin milletin huzur ve sükunu bozacağı tavır ve davranışlarından bellidir. Dün gittiği her yerde kendini sergileyen dağlarda uluyan bir muhteremin bugün düştüğü hali seyredin, önce ne demişti, şimdi neler söylüyor bu bir örnek, bunları çoğaltmak mümkün şimdi düşünün bunun davası olur mu, ALLAH rızası için diyebilirmisiniz?

‘’ Her türlü görevlendirmenin sadakat esasına göre değil, liyakat esasına göre yapılmasını, istişare ve karar organlarının gerçek amacına uygun kullanılmasını, seçmende oluşan “CHP’lileşme” algısını giderecek Ülkücülüğe özgün siyaset anlayışına tekrar kavuşulmasını ümit ediyorum. Aksi halde ortaya çıkacak tablonun vebalini hiç kimsenin taşıyamayacağını hatırlatmak istiyorum.’’ Kendini toplumun üzerinde gören liderden daha lider havası estiren bu şahıs şu anda ABB başkanı.

Dün söylediği ile bugün durduğu yer eşleşiyor mu?

Elbette tezatlık oluşuyor,

Sayın Mansur Yavaş ihtirasın ve egosunun oyuncağı olmuş savrulmuştur.

Her kişi siyasi yelpazede değişiklik yapa bilir ancak bu şekilde değil. Şahsiyet, liyakat ve düzgün ahlak her ne surette olursa olsun doğrudan asla vaz geçilmemeli.                                            

 ‘’ Behlül Dânâ Hazretleri, bir gün Hârun Reşit’e sorar:

“–Ey halîfe, sana üç suâlim var:

1. Yer üstünde en fazla olan,
2. Yeraltında en fazla olan,
3. Gökyüzünde en fazla olan nedir?”

Hârun Reşit, bu suâli gayet basit bularak şu cevabı verir:

“–Yeryüzünde en çok olan canlılardır. Yeraltında en çok olan mevtâlardır. Gökyüzünde en çok olan da kanatlılardır; kelebekler, kuşlar, vesâiredir.”

Behlül Dânâ ise Hârun Reşit’e mânidar bir şekilde bakarak şu mukâbelede bulunur:

“–Hayır ey halîfe, sen işin zâhirî tarafını söyledin. Hakîkatini söylemedin. Gerçek şu ki:

Yeryüzünde en çok mevcut olan şey; tamahlardır, hırslardır, kıskançlıklardır, bitmek-tükenmek bilmeyen nefsânî arzulardır.

Yeraltında en çok mevcut olan şey de; «eyvah, vah vah» ile «keşke»lerdir.

Gökyüzünde en çok mevcut olan ise Arş-ı Âlâ’ya yükselen sâlih amellerdir.”

 Ne güzel özetlemiş anlamak ve idrak etmek, o yönde istikamet çizmek ve yaşamak evet zor ama kolaya teslim olmak inandığı davaya ihanet etmek, dün küfrettiği yere sırf nefsi arzularını yerine getirmek için yolunu sapıtanlar, karar sizin, çözüm sizde bizden nakletmesi.

 ‘’Türk Töresinin bir şartı da yüksek vazife duygusudur. Vazifeyi her ne pahasına olursa olsun yapmaktır. Diğer bir şart, toplum uğrunda her çeşit fedakârlığı yapmaktır. Millete hizmet yolunda şahsi menfaatlerden, şahsi zevklerden feragattir. Vazgeçmektir. Kişiler kendilerini millet için feda ederler. Türk Milleti’nin büyüklüğü böyle yükselecektir. Onu sizler yaşatacak, sizler yükselteceksiniz. Türk Töresinin en önemli bir gereği de sır saklamaktır. Sır saklamak…’’A.Türkeş.

 Sanırım daha net izah ettim mesele düzgün karakter menfaat, nefsi tatmin etme değil yapılan her işte ALLAH rızasını gözetmek millet menfaatini en önde tutmaktır. Rabbim bizleri şaşırmayan, yanlış yola sapmayan kullarından eylesin. Amin.

                               Nokta kadar menfaat için,

                               Virgül gibi eğilenler,

                               Sonunda düz hat olup

                               Çiğnenmeye mahkumdurlar.

ALLAH’A EMANET OLUN. / Namık Gedik