Toplumda belki de en hızlı yayılan ama en az konuşulan davranış biçimlerinden biri yalakalık. Kimileri bunu “gönül alma”, “üslup tatlılığı” ya da “saygı” gibi kavramlarla süslemeye çalışsa da, özünde bir karakter aşınmasının adıdır.

Çünkü yalakalık, sadece bir kişinin kendine olan saygısını değil, çalıştığı kurumdan tutun sosyal çevresine kadar her yere sinsice sirayet eder.

Yalaka insanın temel derdi, hak edenin değil güçlü olanın yanında durmaktır. Güç değişince durduğu yer de değişir.

Rüzgâra göre yön tayin eden bir yelkenli gibidir; o yelkenlinin bir rotası yoktur, sadece dalgaya göre savrulur.

Bugün övdüğünü yarın yerden yere vurması, yarın yerden yere vurduğunu ertesi gün göklere çıkarması bundandır.

Peki toplumda yalakalığın bu kadar yaygın olmasının sebebi ne?

Aslında cevap basit: Emek vermeden ilerlemek isteyenlerin kısa yolu, yalakalık gibi görünür. Oysa gerçekte kısa yol değildir; insanın kendi kıymetini küçülttüğü, kişiliğini ucuzlattığı, karakterini başkasının insafına bıraktığı en uzun ve en karanlık yoldur.

Bir kurumda yalakalar çoğaldıysa, orada liyakat kaybolur, adalet körleşir, çalışma ortamında motivasyon dibe vurur.

Çünkü çalışan bilir ki, başarı artık emekle değil, kimleri pohpohladığınla ölçülmektedir. Bu da işyerinin ruhunu zehirleyen görünmez bir toksindir.

Elbette saygı başka şeydir, yalakalık başka.

Saygı, hem kendine hem karşındakine duyulan değerdir. Yalakalık ise değersiz hisseden insanların kendilerini görünür kılmak için seçtiği en yanlış yöntemdir. Bu yüzden, saygı insana vakar kazandırırken, yalakalık kişiliği içten içe çürütür.

Bugün toplum olarak ihtiyacımız olan; cesaretle doğruları söyleyen, yanlışın karşısında duran, sırf çıkarı için eğilip bükülmeyen insanlardır.

Çünkü güçlü toplumlar, güçlü karakterlerin omuzunda yükselir.

Yalaka değil, duruşu olan insanların çoğaldığı yerde adalet, verim, huzur ve güven kendiliğinden gelir.

Kısacası; yalakalık bir meziyet değil, karakter zafiyetidir.

Ve bu zafiyeti yenmenin yolu, gücün değil doğrunun yanında durmaktan geçer.