İlac olsa düşman tasından,

                                  Sakın taş attırtma dost arkasından.

                                  Kim iki yüzlü ise tut yakasından,

                                  Bir yüzüne bide canına tükür. ( A.Karakoç)

 Dünyanın oluşumundan bugüne kadar milyarlarca insan geldi geçti, kimi nefsinin esiri, kimisi de kula kulluk etti, çok azı yaradana iman etti. Düşüncelerinde daima makam, mevki ve menfaat ve kibir oldu. Hiç bir zaman hatalarını görmediler daima doğru yaptıklarını sandılar, ikaz için gönderilenlere dahi inanmadılar hatta alay ettiler. Dün yapılanlar bugünde aynı şekilde zuhur etmekte bir farkla teknoloji ve kullanılan yöntemler.

 Ahlak kavramının giderek zayıfladığı, şiddet eğiliminin arttığı, bencilliklerin hat safhaya ulaştığı bir zaman diliminde yaşıyoruz. Ne diyorlar eski dünya, yeni dünya, aslında dünyada bir değişiklik yok değişen insanlar, öyle ki kendinden başka yaşayan canlıların dahi hayatlarına müdahale ediliyor, vicdani sorumluluk yok olmuş. Onların deyimi ile eski dünya, evet savaşlar oluyordu ancak ülke sınırları içerisinde yaşayanlar arasında iletişim daha güçlü idi, yardımlaşma, dertlere ortak olma, çözüm birlik ve beraberlik çerçevesinde oluyordu, şimdi ise aynı apartmanda oturanlar bir birlerini tanımıyor, artık komşuluk ilişkilerinin bitimi ile akrabalık ve eş dost kavramı da rafa kalktı. Sadece ve sadece menfaat ön plan da seyreder oldu, insanlar ölüden dahi menfaat ummaya kadar işi götürdü.

Peki bu toplumun bu şekilde olmasının yegane sebebi nedir? Eğitim, eğitim. Çevrenize, çarşı pazara bir bakın gençler ahlaki boyutları aşmış, ihtiyarlar meydanlarda ayak üzeri dedikoduya kapılmış, sabah evden çıkar akşam gider.

Sorumluluk unutulmuş, gelişi güzel yaşam tercih edilmiş. Bir şeyleri değiştirmek ve düzenlemek aslında insanın fıtratında mevcuttur fakat onu kullanacak sevk ve idare edecek akıl olması şart. İbadetlerini yerine getirenlere ve daha fazlasını yapanlara bir bakın analiz edin sonuçlar çok ilginç çıkacaktır. Benden yaşça büyük emekli bir imam telefonla sohbetimizde, emeklilik nasıl gidiyor?

-İyi gidiyor hocam,

-boş zamanı nasıl değerlendiriyorsun?

– bazen kitap okuyorum, bazen geziyorum ama genelde evde oluyorum, hayırdır dedim

– biz evde kalamıyoruz hanımlar bizi kovuyor.

Cevabını verdi. Bilginin yaşı olmaz her yaşta öğrenebilirsiniz ve öğrendiklerinizi etrafınızdaki insanlara aktara bilirsiniz bu sayade kulluk vazifesinide yerine getirmiş olursunuz. Bazen toplulukların sohbetlerine kulak misafiri oluyorum kimisi karısını, kimisi gelini, oğlunu karıyor, oysa iki güzel kelam etseler vakti boş yere harcamamış olurlar. Biraz irdelediğin ve eleştirdiğin zaman aşırı tepki veriyorlar, kendi bildiklerini doğru kabul ediyorlar. Toplumun bu dengesiz gelişi güzel yaşantısını düzeltecek olan eğitim kurumları ve dini meclislerdir onların içlerinde bulunan kibiri mutlaka minimize etmek gerekir. Aile kavramını temel esas alarak o yönde zihinlere nakşedilmeli. Öyle bir durum zuhur etmekte ki artık baba evlada, evlat babaya menfaat cephesinden bakarak yaklaşmakta, ikiside aslolan vazifeyi unutup benlikleri peşinde nefislerini körlemekteler.

Yalan ve küfür toplumun her anında cereyan eder olmuş, kendini haklı çıkartmak için hatır, gönül ve maneviyatı azıya almış. Bu tip düşünceler vatan sevdasını yok etmiş, varsa yoksa günü kurtarma telaşı başlamış. Çevremizde yaptığımız izlenimler maalesef pekte hoş değil, hani eskiden haklı olana hakkı teslim edilirdi, oysa şimdi haksız olan hak alma davasına düşmüş, bu hareket ferdileşmeyi beraberinde getirmekte biz olmayı bırakılmış ben olmuş.

 Bir esnafla yaptığımız sohbette şöyle bir olaya şahit oldum; eskiden şu çarşıda sabah ezanında besmele ile dükkanlar açılırdı, oysa şimdi ne gariptir çarşıda bir iki esnaf kepenk kaldırmakta, diğerleri saat 10 gelmekteler. Sorulduğu vakit ağlamakta ve şükür etmemekteler oysa nasibi sen arayacaksın. Törelerimiz, geleneklerimiz yok olmaya yüz tutmuş yaşatanlarda toplumun dışına itilmiş.

Artık cebinde parası olan adam, olmayan bir ücraya itilmiş. Neden yaratıldığını unutursan, neye hizmet ettiğini de hatırlamazsın. İnsanoğlu yaşadığı zaman diliminde bir çok iyi ve kötü hadiselerle yüz yüze gelmektedir, iyi hoş ruhu sevince boğan, kötü ise mecrağından çıkmış serseri mayın gibi nerede ne zaman patlayacağı belli olmayan bir vaziyette. Kalbi kararmış içi kin ve nefretle bezenmiş sadece ve sadece kendini düşünen çevresi yıkılırsa yıkılsın yeter ki bana dokunmasınlar hissiyatı şeytani düşüncedir. Benler biz olmadıkça adalet tesisi edilmedikçe beldede zulüm payidar olur. Geçmişte olan olaylar, söylenen sözler içeriklerinde daima nasihatler gizler

‘’ Behlül Dânâ hazretlerinin halîfe Hârûn Reşîd’e bir nasîhati de şöyle oldu.

Bir gün halîfeye;

“Ey Hârûn Reşîd! Yer içinde, yer üzerinde ve göklerde çok olan nedir?” diye sordu.

Hârûn Reşîd;

“Bunu bilmeyecek ne var? Yer içinde ölüler, yer üzerinde hayvanlar ve bitkiler, gökte ise meleklerdir.” dedi.

Behlül; “Değil.” buyurdu.

Halîfe;

“Nedir?” deyince,

Behlül-i Dânâ;

“Ey Halîfe! Yer içinde çok olan ölülerin pişmanlıkları, yer üzerinde insanların hırs ve tamahı, gökte ise âdil hükümdarların sevaplarıdır.” buyurdu.

Bu sözler üzerine Hârûn Reşîd ağlamaya başladı.

 Hiç bir yoruma mahal vermeye gerek yok çok güzel anlatmış tabi anlayana. Sen görmek istersen onun için bakacaksın, duymak istersen onun için dinleyeceksin , samimi olacaksın.

‘’ Kalp ile tasdik dil ile ikrar edilmeli’’

‘’ Kendi kusurunuzun hamalıyken, başkalarının kusurunu kınamayın’’ (Şadi Şirazi)

ALLAH’A EMANET OLUN/ Namık Gedik