‘’  Dünyayı ahirete götüremeyeceğine göre, öyle yaşa ki dünya seni ahirete götürsün’’ ( Şems-i Tebrizi)

 İnsan oğlunun vaz geçemediği iki yaşam şekli, birisi ruhun gıdası yüksek seciye, diğeri her nesnenin hatta canlının maddiyatla alınacağı, onunla hükmedebileceği, olmassa hayatın anlamının olmadığı düşüncesi ile hareket edip yüksek zirvelere çıktıkça çevresine olan güven azalıp uzaklaşma arzusu doğurarak toplumdan soyutlanmakta.

Gününüz de maalesef mananın önüne geçmiş neredeyse her işin onunla temin edileceği beyinlere yerleşmiş. İnsanların bir birleri ile olan münasebetleri daima madde üzerinde yoğunlaşmış bu da manevi havayı zayıflatarak ilişkileri menfaat boyutuna taşımıştır.

Toplumun tamamında hemen, hemen bu düşünce hakimdir. Maddenin hakim olduğu kimseler her ihtiyacı onunla karşılayacağını sanar ama vereni, tahsis edeni unutur. Bu bencillik hayat tarzı olarak benimsendi mi artık var olana iyi muamele, olmayana kapı gösterilir. Bu tip insanların halk arasında bulunması idol olarak benimsenmelerine sebep olur ki işte o vakit bir takım özellikleri kaybeder yapılan hamlelerde kendimizi yerde buluruz.

Yaşantımızın her safhasında bu şekilde bir düşünceyi gaye edinmişsek maddenin yok olduğu yerde artık bu doğrultuda olanların yok olması kaçınılmazdır. Manevi değerleri devamlı surette aşağılayan, toplum içerisinde zayıflatmak için çaba sarf edenler zayıf bir anımızda zehirlerini enjekte etmekten geri durmazlar. Bu gerek eğitimde, cemiyet hayatında, komşulukta ve ticarette maalesef yer tutmuştur.

Yaşadığımız yerin mana ve anlamını kavrayamayanlar günümüz güzel geçsin gerisi teferruat hissiyatı ile güne bakmaktadır. Kim açmış, kim tokmuş yada kışın ortasında kalacak yeri, odunu kömürü var mı sorgulayan yok. Biz ne vakit bu hassasiyetlerimizi kaybettik, aile kavramını yok ettik, bireyler evet eve geliyor ancak sonrası her biri bir köşeye çekiliyor kendi alemlerinde zaman tüketiyorlar. Toplumun bir günlük zaman akışını mercek altına aldığımız vakit gözüken pekte hoş değil, dedi kodu, argo konuşmalar belli yaşa gelmiş kimselerin ağzına hiç yakışmıyor, oysa şu boş geçen zamanı araştırarak ve inceleyerek geçirse sanırım en kısa zamanda kendine çeki düzen verir, çevresine de faydası olur. Boş zaman öldürünceye kadar ilim meclisleri olsa yanlışları sorgulasa, doğruları bulsa ne kaybeder, elbette kazanır, maalesef kulaktan duyma dezefermasyon haberlere dikkat kesilerek doğru da olsa yanlışta olsa millete enjekte etmekteler.

Anne ve babanın aynası çocuktur derler elbette doğru bir söz bu ilmen kanıtlanmıştır. Bir nesnenin izinsiz alınması yada aşırılması çocuğun almış olduğu hayat tarzından kaynaklanmaktadır, oysa hakkı olmayanı almaması yada üzerinde hak iddia etmesi abesle iştigaldir. Yalanı söyleyip doğru imiş gibi kabul etmesi, ikna dahi olmaması küçüklükten yapılan hatalara müsamaha gösterilmesinden kaynaklanmaktadır. Onun niye var, benim niye yok, o neden, o makamda gibi sorular ve emek sarf etmeden sahip olmak yarın geleceği resmi makamlar da suistimallere açık demektir. İşgal edilen makam ve mevkilerin bir gün elinden kayacağını vasıfsız birisi olarak hayata devam edeceğini aklının ucundan geçirmiyor. Bir cephede siperlerde bir birlerine diş bileyen iki birliği düşünün az veya çok inançlı olan karalı davranacak zayıf olana tabana kuvvet kaçacak, Viyatnam’da çarpışan askerleri düşünelim savaş sonrası bir çoğu beyin travması geçirdi, pisikolojileri bozuk, ya inanan askerler onlar  ‘’ Ölürsek şehit, Kalırsak gazi’’ diyorlar ve bu inanç onlara zaferi getiriyor. Madde hiç bir devirde manaya üstün gelmemiş tarihi seyir içerisinde kaybetmiştir. Hani bir söz vardır ’’ Pezevenge bey dedim kırıştı.’’ Değerlerimizin devamlı yıpratılması  devletin gidişatına ve millet olma vasfının yozlaşmasına sebebiyet vermektedir.

Bu böyle neme lazımcılık devam ederse vatan, millet için göğsünü siper edecek kahramanlar bulamayız. Batı oyununu kuracak biz ise ona mukabil tedbirlerimizi alacağız ve milli hassasiyetlerimizi geliştirecek toplumun geneline yayacağız, bilhassa genç beyinlere aktaracağız ki devleti ebet müddet olsun.

Mütevazi bir şekilde inancımızın gereği olan hayat tarzını benimseyerek tatbikini yapmalıyız, yaptırtmalıyız.

İlişkiler iş düştüğü için değil hal ve hatır sormak için kurulmalı elbette işde olsun tamam, sonradan zaten bu olacak endişeye mahal olmamalı. Bir dostum telefon ederek benden yardım istedi, konuyu sorduğum vakit dayı oğlunun diş teknisyeni olduğunu, ruhsat alması gerektiğini ancak onun için 360.000 tl rüşvet istediklerini izah etti, otomobille gelip beni aldılar sağlık grup başkanına çıktık durumu izah ettim başkanım siz gidin istirahatinizi yapın ben halledeceğim, saat 15 gibi iş olmadı diye arandım, sonra tekrar irtibata geçtim grup başkanı doktor siz merak etmeyin halledeceğim yalnız söylediğim eksikleri tamamlasın , her şey tamam oldu ruhsat alındı, arkadaşa senden bu rüşveti isteyen kim diye sordum elbette ismi verdi, o bende saklı, oysa o rüşvet isteyen maddi değer biçmemiş olsaydı değeri artacak sevap kazanacaktı, nasip değilmiş.

Diş teknikeri arkadaş her ay gelir derneğimize bağışta bulunurdu ve o kişinin itimadını kazandık sonraları sizleri tanıdığım için çok mutlu oldum sizler anlatıldığı gibi değilsiniz dedi. Rüşveti isteyen elbette o parayı alacaktı ama içerisindeki şeytan daha fazlasını yaptırtacaktı. Gençlik yılarımızda pazarlamacı olarak çıktık bir şehirde akşam üzeri tüm pazarlamacıların kaldığı otele rezervasyon yaptırttım, akşam yemeği ve sabah kahvaltısı ile birlikte hesabı kapatmak için resepsiyona gittim,

-Buyrun,

-Hesabı kapatacağım,

– Nasıl ödeme istiyorsunuz?

-Nasıl yani?

– Bakın beyefendi iki çeşit ödeme var birisi patronlara, diğeri ise çalışanlara onların ki biraz kabarık,

– Sen patrona olandan kes.

Döndüğüm vakit sohbet esnasında anlattım bak onların bu yaptıklarını patronları biliyor ve ayrıca hizmet ettiği şirket ürünü yanında başkasının ürününü de kendi adına pazarlıyorlar.

Bu yaşanmış bir hadise insan ekmek yediği kaba eder mi, işte mananın yok olduğu maddenin ön plana çıktığı an ve bu şahıslar evlerinin iaşesini buradan karşılayacak, bu bir örnek daha fazlası da var. Toplumumuzun en çok üzerinde durduğu siyasette maalesef bu halde yani maneviyatı yüksek olanlar ve maddeyi ön plana çıkartanlar, maddeciler arzu ve isteklerini gerçekleştirmek için her türlü kılığa girerler sıfat değiştirir milletin gözünü boyarlar, hedefe ulaştıkları vakit o mevkiye nasıl geldiklerini unuturlar. Bu tip insanların çevrelerindekilerin tamamı aynı zihniyette karaktere haiz insanlardır. Zafer için her yol mübahtır yeter ki gayelerine ulaşsınlar nasıl, ne şekilde gidileceği pek mühim değildir.

 Başarı ancak inanmakla ve ruhen hissetmekle gelir, insan olarak yapılması gerekenleri yaptıktan sonra yüce yaradana tevekkül etmek, onun rızasını almak ve o istikamette yürümek kapalı olan tüm kapıları açacaktır mesele kalp ile dilin ikrarıdır.

                                           Beline kuşak bağlar,

                                           Sözleri yürek dağlar.

                                           Para toplarken ağlar,

                                          Ahir zaman şeyhleri,

                                             Farzı geriye atarlar,

                                             Nafile oruç tutarlar.

                                             Dini paraya satarlar.

                                             Ahir zaman şeyhleri. ( Hoca Ahmet Yesevi)