’ Küçükte edep yok, büyükte bilgi, kalabalık çoğaldı, incelik silinip gitti.’’ (Y.H.Hacip)

 Zihinde canlandırdığımız fikirleri, zihni faaliyet uygulayarak düşünme içgüdüsünü aktif hale getirerek onun üzerinde muhakeme yapmak, fikir oluşturmak. Aklı melekelerle doğru olanı bulmak. Bir başka tarifi ise düşmek fiilinden türeyen atasözünde vücut bulduğu gibi ‘’ Düşene de bir tekme sen vur’’ zürafanın düşkünü beyaz giyer kış günü.’’

 İnsan oğlu şayet içerisindeki nefis denilen şeytani hasletlere gem vuramaz, aklı melekeleri hiçe sayarsa olmadık denizlere, okyanuslara yelken açar, sonunu düşünmeden ilerler ve makam, mevki elde ederler, bunu yaparken elbette kıracaklar ve dökecekler velhasıl kudret elde edecekler, bunun verdiği güçle çevresine ve her kesime tepeden bakarlar, küçümserler, öyle ki kapıda bekleyen kapıcıya, sokakları süpüren çöpçüye, tuvaleti bekleyen insanlara ve dağda çobanlık yapanlara böbürlenirler, fakat bir gün o makamlardan aşağı ineceğini anlamakta güçlük çeker, işte nihayet sonuçlandığında toplum içerisinde değeri düşünce gerçeği anlar, fakat nafile bir kez o tepeden kibirle baktı ve düşkünler kervanına katıldı. Dünyevi hayatın çıkışı olduğu gibi düşüşüde olacaktır.

Adaletin yok olduğu, inanç kavramının hiçe sayıldığı, saygının ve sevginin yerini nefsi arzuların aldığı bir toplumda aile, millet, demokrasi, bilge kişiler yok sayılır yerlerine alim görünümlü hokkabazlar türer. Toplum içerisinde iki şekilde insanın yıldızı parlar bilgi ve beceri ile saygınlık, parası çok olmakla, paranın bittiği yerde düşkünlük başlar bu kaçınılmaz sondur, ancak bilgelik makam yükseldikçe alçak gönüllü, mütevazi, hoş görülü olursa onu hiç bir parayla, pulla satın alamazsın. Bugün ekranlarda boy gösterenler, yalan beyanlarda bulunarak halkı yanıltanlar, belli bir zaman içerisinde tarih olmaktan kurtulamayacaklar,  örnekleri saymakla bitmez. Doğruları çarpıtıp yanlış anlaşılmalara mahal verenler, neler yaptıklarının farkında değiller, bilerek veya bilmeyerek yücelttikleri insanların gösterilen istikamette değilde tam aksi hareket etmesi kitleler nezdinde tükenmişliğin işaretidir.

Düşünce yapısında oluşan fikirlerin değil tam aksi istikamete gidenlerin, görünümde öyle imiş imajı vermesi, yaptıkları eylemlerle ters düşünce toplum nazarında itibarsızlaşmaktadırlar. Ne güzel belirtmiş şeyh Edabalı ‘’ Şu üç kişiye acı: Cahiller arsındaki alime, zenginken fakir düşene ve hatırlı iken itibar kaybedene.’’ Paye alanlar sanki mest olmuşcasına kendilerinden geçenler kanatları olmadığı halde uçuyorum sanırlar, ne vakit yere kapaklanırlar, işte o zaman gerçeği anlarlar ama iş işten geçer.

Kendi düzeltemeyenleri dün yaptıkları gölge gibi takip eder ve her hadisede önlerine çıkar, hiç vakimidir devamlı hırsızlık yapıp toplum içerisinde bilinenin dürüst olduğunu söylemek, tasdik etmek, hoş güncel zaman içerisinde adama hata ettiğini söylersen sen haksız olursun. Öyle bir zaman içerisinde yaşıyoruz ki suçlu suçunu itiraf edeceği yerde ne hikmetse zeytin yağ gibi üste çıkıyor, bir türlü kabahatlerini kabul etmiyorlar.

Zirveye çıkmak çok basit, ancak donanımın yoksa orada tutunman zor, ağır ağır çıktığın yerden, hızlı bir biçimde düşersin bu fizik kanunudur. Aile kavramının ahlaki erozyona uğraması toplum içerisinde bencilliğe ve adaletsizliğe sebebiyet verir, bu başıboşluk hukuksuzluğa yol açar. Kendilerine maddi ve manevi menfaat temin etme yarışına girenler çevrelerinde yaşanan hadiselerden bihaber olurlar velhasıl ailelerinden kopuk sadece ve sadece kendi nefislerini düşünürler, ne zaman ki dağılma başlar işte o vakit eyvah der ancak iş işten geçmiştir, son pişmanlık fayda etmez. Kişilerin kendi arzu ve istekleri toplumun üzerinde olunca sadece ve sadece dünyevi heveslerini tadarlar, doğru veya yanlış bunun hesabını asla yapmazlar, zamanın akışı içerisinde elde ettiklerinin geçici olduğunu anlayacaklar ancak iş işten geçmiş olacak.

Şeklen kendini alim gösterenin toplum içerisinde sohbet esnasında okkalı bir soru karşısında hayali sükut olması kimyasını bozacaktır, ilim deryadır, biz insanların aldığı toplu iğne ucu kadarıdır, gerisi muamma. Kendimizin bir kul, sahibimizin olduğunu yarattığımızı sandığımızı değil, verileni kullandığımızı unutmayalım.

Her ne olursa olsun insanoğlu yapılan işlerde vesiledir, gerisi Yaradanın iznine tabidir, o yüzden kimse kendini yükseklerde görmesin zira cümle alemin sahibi o dur. Çıktığımız zirvelerde vakti gelince düşeceğimizi çok iyi bilmeliyiz.

 İnsan olduğumuzu unutmadan o düsturla bakış açısıyla hayatımıza nizam vermeliyiz, geçici nefsi heveslerden, akıbeti kötü olan düşüncelerden sıyrılarak işaret edildiği gibi dünyevi ve uhrevi kaidelere bağlı yaşamalıyız. Çok büyük makam sahibi olup kibirle caka satanların sonraki dönüşlerinden ibret alınmalı.

‘’ Asıl noksanımız, yeterince sevmesini hala öğrenememiş olmamızdır’’ ( G. Erdem)

                                       ALLAH’A EMANET OLUN.

                                                                                         Namık GEDİK