CHP’de yaşanan son kriz, bana yalnızca bir partinin iç hesaplaşmasını değil; Türkiye siyasetinin yıllardır sakladığı büyük bir gerçeği yeniden gösterdi.
Meğer biz yıllardır ideolojileri tartışmıyormuşuz.
Alışkanlıkları tartışıyormuşuz.
Menfaatleri tartışıyormuşuz.
Konfor alanlarını tartışıyormuşuz.
Bugün CHP’de “Mutlak Butlan” diyen de, “Mutlak Butlan’a karşıyız” diyen de aynı siyasi binanın farklı odalarında dolaşıyor. Bir taraf, yıllardır oturduğu koltuğun ayağı sallanmasın istiyor; diğer taraf ise o koltuğa ilk kez oturmanın heyecanını yaşıyor.
Kaybedenler, eski düzenlerini “ilke” diye anlatıyor.
Kazananlar ise yeni düzenlerini “değişim” diye alkışlıyor.
Dün omuz omuza yürüyenler, bugün birbirlerini cumhuriyet düşmanı ilan ediyor. Dün birbirine en ağır sözleri söyleyenler, yarın aynı masada oturabiliyor. Demek ki ideolojinin en güçlü yanı, gerektiğinde esneyebilmesiymiş.
Çünkü bu ülkede ideolojiler, çoğu zaman fikirle değil; makamla besleniyor.
İdeoloji denilen şey bazen sadece koltuğun üzerine serilmiş şık bir örtüden ibaret kalıyor.
İnsan menfaatini kaybetmeye başlayınca, dün uğruna ölümü göze aldığı ilkeler bile yeniden yorumlanabiliyor.
Bugün CHP’de yaşanan bölünme de aslında iki ideolojinin değil; iki alışkanlığın, iki siyasi konforun, iki menfaat düzeninin çarpışmasıdır.
Bir taraf eski düzenini kaybetmemek için mücadele ediyor.
Diğer taraf yeni düzenini kurmak için…
Ve ikisi de aynı kelimeyi en yüksek sesle söylüyor:
“Halk…”
Ne gariptir ki bu ülkede “halk” kelimesini en çok kullananlar, halka en uzak yaşayanlar oluyor.
Yıllardır bize aynı cümleleri dinlettiler.
“Sonuna kadar Atatürkçüyüz…”
“Sonuna kadar laikiz…”
“Sonuna kadar milliyetçiyiz…”
“Sonuna kadar muhafazakârız…”
“Sonuna kadar halkçıyız…”
Biz de inandık.
Çünkü yoksul insanın en büyük sermayesi, inanabilme kabiliyetidir.
Biz sloganlara inandık.
Onlar ise sloganların arkasındaki makam odalarına yerleşti.
Meğer meydanlarda konuşulan ideolojiler, kapalı kapılar ardında yapılan pazarlıkların süslü cümleleriymiş.
Koltuk değişince fikir de değişebiliyormuş.
Makam el değiştirince düşmanlar dost, dostlar düşman olabiliyormuş.
Demek ki bazı ideolojilerin en sağlam ilkesi, koltuğu kaybetmemekmiş.
Bu ülke hiçbir zaman siyasetçilerin olmadı.
Bu ülke; cephelerde isimsiz mezarlara düşen dedelerimizin oldu.
Bu ülke; asker ocağına giden evlatlarımızın oldu.
Bu ülke; şehit olan çocuklarımızın oldu.
Bu ülke; sabah ezanından önce işe giden işçinin, akşam eve ekmek götürmeye çalışan babanın, mutfağında hesabını şaşıran annenin oldu.
Ama ne zaman televizyonu açsak, memleket sanki birkaç siyasetçinin şahsi mirasıymış gibi konuşuluyor.
Onlar konuşuyor.
Biz ödüyoruz.
Onlar kavga ediyor.
Biz ayrışıyoruz.
Onlar makam değiştiriyor.
Biz umut değiştiriyoruz.
İşin en acı tarafı ise burada başlıyor.
Kendisine İslamcı diyen de…
Milliyetçi diyen de…
Atatürkçü diyen de…
Sosyal demokrat diyen de…
Halktan fedakârlık isterken, kendi hayatından pek az fedakârlık ediyor.
Bizim çocuklarımız devlet okulunda sıra bekliyor.
Onların çocukları dünyanın en iyi okullarında okuyor.
Bizim çocuklarımız asker ocağında nöbet tutuyor.
Onların çocukları, çoğu zaman bambaşka hayatların konforunda büyüyor.
Sonra kürsüye çıkıp bize vatan sevgisini anlatıyorlar.
Milliyetçiliği anlatıyorlar.
Laikliği anlatıyorlar.
Halkçılığı anlatıyorlar.
Fedakârlığı anlatıyorlar.
Sanki fedakârlık, sadece bu memleketin garip insanlarına yazılmış bir kader gibi…
Belki de Türkiye’nin gerçek siyasi ayrımı sağ ile sol arasında değildir.
Muhafazakârlarla laikler arasında da değildir.
İslamcılarla Atatürkçüler arasında da değildir.
Gerçek ayrım; ideolojiyi samimiyetle yaşayanlarla, ideolojiyi makamın ve menfaatin anahtarı olarak kullananlar arasındadır.
Çünkü tabelalar değişiyor.
Partiler bölünüyor.
Logolar değişiyor.
Genel başkanlar değişiyor.
Sloganlar değişiyor.
Ama değişmeyen tek şey var:
İdeolojiler değişse de, o ideolojilerin gölgesinde büyüyen menfaat düzeni kendine mutlaka yeni bir isim, yeni bir bina ve yeni bir slogan buluyor.
Belki de bu yüzden mesele hiçbir zaman “Mutlak Butlan” olmadı.
Mesele, mutlak butlanın hukukta ne anlama geldiğinden çok, siyasette menfaatin ne kadar mutlak hâle geldiğidir.
Ve ne yazık ki…
Bu ülkede ideolojiler sık sık değişti.
Sloganlar değişti.
Partiler bölündü.
Liderler değişti.
Ama bedeli ödeyen hiç değişmedi.
Yine bu memleketin garip insanları…
İbrahim Küçüker
