‘’Kendisinden habersiz, kendini bilmeyen insanın durumudur. Tıpkı güneşten haberi olmayan buzun kendini bir şey zannetmesi gibi.’’ (Mevlana)

Manası geniş olmakla birlikte, genellikle kendini toplumda üstün, büyük, bilgili, alim gören şahsından gayrı insanları küçümseyerek hitap eden, kibir abideleri.

Bu aslında kişilik bozukluğunun tezahürüdür, benlik davası güdenlerin davranış biçimidir. Her toplumun içerisinde az veya çok olarak mevcuttur.

 İnsan yaşadığı hayat diliminde, iyi veya kötü birçok kişi ile haşır neşir olur, içlerinde olgun, mütevazi, menfaat gütmeden doğal görünenler olduğu gibi, şahsını her şeyden üstün gören, yürüyüşü, konuşması, davranışları farklı, benlik güden, insanlar da ne yazık ki mevcut, onların her söylediği doğru, adeta farz niteliği derecesinde, ısrarcı ve zorba.

Anlatacağım yaşanmış bir olaydan kıssadır. Bir davet verilir ülkenin çeşitli bölgelerinden insanlar gelir, içlerinde iki muhterem vardır, birisi ali cenap, hoş görülü, büyük ve küçük sayan, değer veren, bildiği yerde konuşan, bilmediği yerde susan, diğeri ise benlik güden alim, bilgin, bilge, her şeyi bilen, ona tabi olunması mantığı ile hareket eden, herkesle muhatap olmayan zat.

Birbirlerinden haberdardırlar, ekabir olan, her hangi bir cemiyette aynı ortamı pek paylaşmak istemez, nihayetinde karşı tarafın sözlerini tasdik etmez, aksine eleştirilir, doğruyu anlatılır, yani muhalefet olur, egosu yüksek olan kabullenmez, yalancı çıkmak istemez, itibarının yerle yeksan olmasını hazmedemez. Mütevazi şahsiyet erken gelir sohbete dahil olur, saatler sonra bir star edasıyla böbürlenerek içeri girer selam verir, sıradan başlar tokalaşmaya, sıra hasmına gelince arkasını döner diğerleriyle selamlaşır baş köşeye oturur. Sohbete balıklama atlar kimseye söz hakkı tanımaz, bilgin, alim her konuda yorum yapar, fikirlerini kabul etmeyenden haz almaz.

İş dini konulara gelince ehlisünneti yok sayar, tartışmalar alevlenir ortamda olanlar konuşmalarından rahatsız olur, bir bir başka yerlere giderler. İlk girişte yaptığı ukalaca hareket kınanır, seviyesi sorgulanır.

Geç vakit olunca davetliler bir bir dağılır, herkes bir biri ile selamlaşır, o ilk gelişte elini sıkmadığı şahıs herkesle tokalaşır onu es geçer. Başka bir davette yine aynı kişiler bir araya gelirler, bu sefer ekabir yoktur, çok güzel seviyeli bir tartışma olur, masada olanlar bilgi ve feyz alırlar. Bu tip kişilik bozukluğu olanların söylediklerini kabul etmeden önce araştırmak ve doğrusunu asıl kaynağından öğrenmek aslolandır.

İnancımız hurafelere dayalı bir sistem değildir, farz olan veya olmayan ayetler, mantık, fıkıh, hadis bir birini tamamlar, bu konularda yorum yapmak, dedikodu bilgilerle ahkam kesmek pekte caiz değildir, hani derlerya ‘’ Biliyorsan konuş alim sansınlar, bilmiyorsan sus adam sansınlar.’’ (Gazali). Her önüne gelen alim olsaydı ilim fezayı fethederdi, herkes işini yapmalı kulaktan duyumlarla, az biraz bilgi ile alim olunmaz.

Çalıştığımız yıllarda rahmeti rahmana kavuşan sevdiğim bir arkadaşım vardı, iş hususunda mantık yürütün dedim, mantık yoktur dedi, rahmetli bir cemaate üye idi, ukalalık yapmak istemedim yine gençlik yıllarında ocakta görev yaptığım rahmetli imam arkadaşı aradım, telefonun megafonunu açtım, İslam’da mantık varmıdır diye sordum, hayırdır, iş yerinde arkadaşlarla sohbet ediyoruz itiraz geldi bende afaki ahkam kesmeyin bilgiyi kaynağından alayım dedim, ‘’Mantık vardır, farz olan ayetlerde mantık yürütemezsin denildiği şekilde uygulayacaksın, farz olmayan ayetlerde mantık yürütebilirsin, hangi andaval bunu iddia ediyor,’’(İbrahim Gökçe ruhuna Fatiha) dedi tabii ki arkadaş bozuldu.

Bir mümin olarak hurafelerle ibadet etmeyelim, elimizden geldiğince okuyalım, yetkili mercilerden bilgi alalım, yanlışımız var ise düzeltelim.

Köyümüz sakinlerinden bir muhterem kafasına sarık sarar, namaza gider, cami çıkışı rahmetli dedemin yanına sokulur ‘’ Hacıağa ben derviş oldum, ulan her kafasına sarık saran derviş olursa vay halimize, sen git önce kuran öğren sonra derviş ol’’ ileri gelenlerden İmam Hatip mezunu, öğretmen muhtereme kuranı öğretir. İçimizde ali kalkancı gibilere fırsat vermeyelim, toplum içerisinde yönlendirmelerine engel olalım, afaki değil somut delillerle söylemlerimizi pekiştirelim.

Hayatımızın akışı içerisinde yaşanan olayları analiz edelim, çıkacak sonuçlar bizleri yarın yaşanacak veya yaşanması muhtemel hadiselerde tedbirli olmamızı sağlayacaktır, her ne kadar bilgili olsakta bunu benlik davası yapmayalı.

 Bilgi sahibi oldukça, mütevazi, olgun, müşvik olmak mecburiyetindeyiz, zira öğrendiklerimizi insanlara nakşedemeyiz, bilgi sahibi olmak isteyenlerde bizlerden uzaklaşır. Balkanlarda ve diğer fethedilen yerlerde önce alimleri yollamak suretiyle gönülleri fethetmişler, sonra ordu gitmiş. Aklıselim davranalım, acele etmeden araştırarak bilgiyi kaynağından öğrenelim.

‘’ Kibili olma, kibili insan sarımsak kokan ağız gibidir. Herkesi kendinden uzaklaştırı.’’ (Ali Fuat Başgil)

                                          ALLAH’A EMANET OLUN