Birkaç hafta önce “Yeni Bir Çağ!” adı altında bir köşe yazısı kaleme almıştım.

Sanırım birçoğunuz okudunuz.

Ne demiştik: Dünyadaki gelişmeler, bize yeni bir çağın başladığını göstermektedir.

Örnekler vermiştim.

Tüm veriler beni haklı çıkartıyor.

Tezimi doğruluyor.

Adı üzerinde, yeni bir çağ…

Bu yeni çağda, dünya insanı ciddi manada geriye savruldu.

Önem verdiğimiz; uygarlık, medeniyet, gelişmiş toplum; ilerleme, hukuk, yasa hiçe sayıldı.

Güçlü olmak, haklı olmak anlamına geldi.

Düşünebiliyor musunuz: Kadınlar; çalışma hayatından çekildi, sosyal yaşam alanındaki varlıkları sonlandı.

Yetmedi, eğitim görmeleri yasaklandı.

Afganistan, İran, Irak, Suriye, Libya, Lübnan, Yemen…

Ortaçağ zihniyetine geri döndü.

Bunun adı Yeni Çağ’dır!

Yeni çağ maalesef ülkemizde de hayat buldu.

Sinirli, stresli, kavgaya hazır insanlar var olmaya başladı.

Ülkenin her yerinden şiddet içerikli haberler sosyal medyada yer buldu.

Kavgalar, ölümlü olaylar vesaire…

Ve yan baktın cinayetleri…

Nereden nereye geldik…

Sokakta gezemez olduk…

İnanın sokaklar hiç güvenli değil…

En son İstanbul’da “Bana yan baktın!” diyerek, bir çocuğun kendi yaşında bir çocuğu bıçaklayarak öldürmesi, insanlığın bittiği yer dedirtti.

Nasıl olabilir?

Gencecik bir çocuk, başka bir çocuğa “bana yan baktın.” diyerek, onu nasıl öldürebilir?

Aklım almıyor.

Buralara nasıl geldik?

Anlamış değilim.

Bu olay münferit bir durum olsaydı, ülke ayağa kalkmazdı.

Ciddi bir tepki oluşmazdı.

İnanın, toplumun ruh halinin nereye doğru gittiği meçhul…

Kaygı duyuyorum.

Dünyanın gidişatı da hiç iyi değil.

Bunca yıl var edilen medeni değerler neredeyse hiçe sayılmakta, orman kanunları hayat bulmakta…

Güçlünün, zayıfı yok ettiği bir çağ hâkim olmakta…

Şiddet sıradanlaşmakta…

Birlik, dirlik, düzen…

Bir ülkenin olmazsa olmazıdır.

Vatan, millet…

Huzurlu…

Güven içinde…

Kardeşçe, dayanışarak, paylaşarak…

Dostça, barış içinde yaşamak…

Hem ülke olmanın bilinci hem de insan olmanın gerekleri bunlar…

“Yan baktın!” nedir ya!

Bu çağa yakışıyor mu?

Bir taraf uzaya giderken bir taraf hala “yan baktın!” ilkelliği…

Yaşamda kalmak ya da yok olmak…

Anlardan ibaret…

Bir varmış bir yokmuş misali…

Artık ülke olarak aklımızı başımıza almalıyız.

Birlik olmalıyız.

En değerli varlık insandır.

İnsanın huzurlu, güven içinde yaşaması için gerekli hassasiyeti göstermeliyiz.

Bir Allah’ın kulunun bile burnu kanamamalı…

Yaşananlar en büyük ders…

Yazık gencecik çocuklar sokakta akranları tarafından öldürülüyorlar…

Büyük acılar bunlar…

Yürek dayanmaz…

İnsan olan duyarsız kalamaz.

Artık yeter, yeter…