‘’İnsan vardır fark edilmez süsünden, kimi farksızdır koyun sürüsünden. Ama her gördüğün şekle kapılma, insan anlaşılmaz görüntüsünden.’’ (Ömer Hayyam)

İnsanların; toplum içerisinde iltifat görmek, üstün olmak, dikkat çekmek, kendini beğendirmek, göz boyamak veya hava atmak amacı ile yaptıkları objektif davranışlardır. Her kesimde bu tip insanlara rastlamak mümkün, zira bu aslında Kişinin iç dünyasındaki kaygı, nefret, stres, travmanın psikolojik olarak  insanın kendisini dışa karşı  savunma mekanizmasının, yansımasıdır.

 Zannınca öyle davranarak etrafta baskı yaratmak ve metezoru ile kabul ettirme yöntemi olarak benimserler, ancak bu objektif olarak tamam, subjektif değerlendirme öyle değil, işte o vakit gerçek ortaya çıkıyor.

Görüntüye aldanmamak gerek, çünkü insanı çabuk yanılta bilir, bu da zaaf yaratır, bazen tamiri mümkün olmayan yanlışlara meyledebilir, genelde inancı zayıflarda zuhur eder.

İnsanı dış görünüşüne değil içtihatına, yani iç dünyasına inmek gerek ki düzgün iletişim kurulsun,  ne güzel söylemiş atalarımız ‘’Her gördüğün sakallıyı hacı sanma’’ herkes de sakal ve cübbe mevcut.

Özü ve sözü bir olmak, gösterişten uzak durmak ve hakiki imanı bulmak gerçek manaya erişmektir, yaptığın ve yapacağın işi birileri desin diye değil ALLAH rızası için yapacaksın, yoksa git en kalabalık bir camiye beş on rekat namaz kıl, desinlerin sevabı olmaz.

Hiç müridi olmayan iki şeyh bir bahçıvan, sohbet ederken şeyhim hiç müridiniz yok, olsa da dergah dolsa taşsa, feyz ve bereketinizden herkes istifade etse, hazırlan o vakit pazara gidelim, meydana çıkarlar, bir köşede iki çocuk kavga etmektedir, birinin elinde kuş o benim, öteki benim diyor, derken kuşun kafasını koparırlar, çocuk ağlamaya başlar, ileriden şeyh çıka gelir kuşun kafasını alır bismillah der, kuş canlanır, bunu gören bahçıvan koşar eline sarılır, eh keramet ehlini bulmuştur, hakikaten de dergah insan seline döner, aylar, yıllar geçer bir gün bahçıvanla şehy karşı karşıya gelirler, şeyhim sizi göremez olduk, der hasret giderirler zira keramet dergahı doldurmuş dışarı taşmıştır.

Şeyh bahçıvana çarşıya git bana sakatatçıdan bağırsak al gel, alır gelir, merak içindedir, acaba şeyh ne yapacak? Namaz vakti gelir herkes dergaha hücum eder, şeyh namaza başlar, rüku ve secdede eğildikçe zırt diye ses gelir, namaz böyle devam eder, şeyh selam verdiğinde arkasında iki kişiyi görür, bahçıvan şeyhim cemaate ne oldu, evladım; biz elbette ALLAH’ın izni keremi ile kuşu diriltecek sır verildi, ancak gerçekten inanan müritlerimiz yok, onlar görüntüye koşanlar, tekkelerin dergahların çokluğuna aldanma onlar bir kuş dahi diriltecek ilme hakim değiller görüntüden başka icraatları yok.

’’Göz vardır her şeyi görür, kulak vardır her sesi duyar, ancak gönül gözü kapalı olanlar ne görür ne de duyar’’ onlar sadece dünya meşakkatine dalarlar, nefisleri yolunda hızlı yaşarlar.

İnsan sıkıştığı vakit ALLAH der. Bir gün okulda iken deprem meydana geldi, dersin ortasında hiç unutmam ALLAH’ı inkar eden birisi ALLAH demeye başladı, o vakit sahi sen inanmazdın yok derdin, inkar ederdin, hayırdır şimdi niye adını zikreder oldun?

Ses yok.

Gaflet ve dalalet insanı benliğinden sıyırıp tüm varlıkların üzerinde hakim gibi gösterir, sonra aciz kul olup çıkar.

Gösterişin oluşumunun sebeplerinden birisi kibir, gurur tepeden bakmanın sonucudur, en tepede olmak tüm gözler ona yönelecek, her yerde ondan bahsedilecek ve düşüş itibarsızlaşma yavaş yavaş ilkbahar çiçeğinin yaz başlangıcı ile solması gibi  ‘’ İdraki meali bu küçük akla gerekmez. Zira bu küçük terazi bu kadar sikleti çekmez.’’

İnsan aklı dar çerçevededir, idraki sınırlıdır, birçok hususu anlamada cahil ve acizdir, yalnız bu gönül gözü açık olanlar için geçerli değildir, onların göz perdeleri açıktır, gönül ehlidirler, kalpleri kara, şeytani düşüncedekilerin kapalıdır.

Bu tip davranışlar mum ışığına benzer fitil bitince ışık söner, yada balon misali yükselir fakat patlayınca yere düşer, fiziki özelliğini kaybeder, ebedilik malum yaratıcıya has bir durum, ancak insanlar iyi bir eser bırakırsa ahirete kadar anılır, hayır dua alır.

Mesele görünüşte değil ‘’kalp ile tastik, dil ile ikrar olmalı’’ yani için ve dışın bir olmalı.

Hani Nasrettin hocanın bir kürk hikayesi vardır, ’’ Hoca davete gider, kapıya geldiğinde içeriye kabul etmezler, bir köşede seyreder sebebi hikmeti nedir der, içeriye kürklü olanlar alınır, hoca hemen eve gider kürkünü giyer gelir, buyur ederler, sofranın baş köşesine oturturlar, buyurun ağalar der ev sahibi, her kes kaşığını alır, hoca kürkün kollarını uzatır ‘’ye kürküm ye’’ hoca efendi ne yaparsın, hiç kürk yemek yer mi?

E iltifat kürke bana değil ki o vakit yemeği de o yesin.’’  

 Özü, sözü bir olmayanlar, zamanın bir anında mutlaka açık verirler ve asıl benliklerini dışa yansıtırlar, samimiyet içten gelir, olduğu gibi görünmek, hiç bir vakit çıkar gözetmeden kalpten davranmak, insanlara tepeden bakmamak, hor görmemek, küçümsememek, gerçek manada insan olmak.

‘’ Kendini büyük görme bugün ayağının altında biten ot, yarın mezarının üstünde bitecek.’’ ( Hacı Bektaş-i veli)

                                   ALLAH’A EMANET OLUN

                                                                                             Namık GEDİK