“Eğer satılsaydı; anneme biraz gençlik, babama da bir ömür daha alırdım.”
Böyle demiş Çorumlu düşünür Hattuşaş…
Belki de insanlık tarihinin bütün kütüphaneleri yansa, bütün filozoflar sussa, bütün şairlerin dili tutulsaydı geriye yine bu cümle kalırdı.
Çünkü insanın en büyük trajedisi ölmek değildir.
Geç fark etmektir.
Gençken anne ve babasını faniliğin dışında zanneder insan.
Sanki onlar hep vardı… Sanki hep olacaklar… Sanki dünyanın direkleri onlar üzerine kurulmuş gibi…
Oysa zaman sessiz bir cellattır.
Ne bağırır… Ne tehdit eder… Ne de haber verir…
Bir gün gelir ve çocukluğunu çaldığı gibi annenin saçlarından bir tutam siyahı, babanın omuzlarından biraz kuvveti de alıp götürür.
Sen ise fark etmezsin.
Çünkü hayat denilen büyük aldanışın içindesindir.
Makamlar… Kavgalar… Siyasetler… İdeolojiler… Gündelik hırslar…
Ve insan en kıymetli hazinesini, ölümsüz sanmanın gafletiyle tüketir.
Sonra bir gün…
Annenin yüzünde zamanın parmak izlerini görürsün.
Babanın sesinde yorgunluğu…
İlk kez korkarsın.
Çünkü çocukluğundan beri sırtını yasladığın dağın da aslında taş değil etten ve kemikten yaratıldığını anlarsın.
Tasavvuf ehli der ki;
İnsan Allah’ın isimlerini tanımak için dünyaya gelir.
Rahman ismini annede görür.
Rezzak ismini babada…
Biri şefkatle doyurur ruhunu.
Diğeri alın teriyle korur varlığını.
İnsan farkında olmadan her gün Allah’ın merhametinden bir parçayı annesinde, kudretinden bir parçayı babasında seyreder.
Sonra vakit gelir.
Kader, herkese uğradığı gibi senin kapına da uğrar.
Ve anlarsın…
Bu dünyada herkesin bir fiyatı vardır ama anneyle babanın yoktur.
Çünkü bazı şeyler satın alınamaz.
Bir annenin gece yarısı ettiği dua…
Bir babanın kimse görmeden çektiği yük…
Bir evladın hastalığında sabaha kadar kapanmayan gözler…
Bir sofrada çocuğu doysun diye eksik yiyen insanlar…
Bunların piyasası yoktur.
Borsası yoktur.
Pazarı yoktur.
Çünkü bunlar dünyaya ait değildir.
Bunlar gökyüzünden ödünç verilmiş nimetlerdir.
Belki de Hattuşaş’ın sözü bu yüzden insanın kalbine saplanıyor.
“Eğer satılsaydı…”
Çünkü satılmıyor.
Parayla olmuyor.
Servetle olmuyor.
İktidarla olmuyor.
Bir devlet kursan olmuyor.
Bir dünya satın alsan olmuyor.
Annenin gençliğinden geçen bir günü geri getiremiyorsun.
Babanın ömrüne bir saat ekleyemiyorsun.
Ve işte insanın bütün aczi burada başlıyor.
Bütün kibri burada yıkılıyor.
Bütün saltanatı burada çöküyor.
Ölüm, mezarlıklardan önce insanın gururunu gömüyor.
Sonra insan dönüp geçmişe bakıyor.
Keşke biraz daha otursaydım yanında…
Keşke biraz daha dinleseydim…
Keşke acelem olmasaydı…
Keşke sarılmak için bayramları beklemeseydim…
Fakat hayatın en zalim tarafı budur.
Bazı gerçekleri ancak onları kaybetmeye yaklaşınca öğretir.
Ve bir gün anneyle baba gidince…
Ev aynı evdir.
Kapı aynı kapıdır.
Sokak aynı sokaktır.
Ama dünya artık aynı dünya değildir.
Çünkü insanın içinde bir devlet yıkılmıştır.
Bir medeniyet çökmüştür.
Bir çağ kapanmıştır.
Ve geriye sadece şu cümle kalır:
“Eğer satılsaydı; anneme biraz gençlik, babama da bir ömür daha alırdım…”
Ama satılmıyor işte.
İnsan da ömrü boyunca bunun yasını tutuyor.
— İbrahim Küçüker